{"id":392,"date":"2009-06-30T18:34:45","date_gmt":"2009-06-30T16:34:45","guid":{"rendered":"http:\/\/blog.staffler.net\/?p=392"},"modified":"2009-12-11T13:20:50","modified_gmt":"2009-12-11T11:20:50","slug":"steak-mit-stabchen","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/blog.staffler.net\/?p=392","title":{"rendered":"Steak mit St\u00e4bchen"},"content":{"rendered":"

\"foto-3\"H\u00e4tte mir mal jemand erz\u00e4hlt, ich w\u00fcrde ein Steak mit St\u00e4bchen essen, ich h\u00e4tte denjenigen sofort als kulinarischen Berserker, ja vielleicht sogar als Genuss-Am\u00f6be abgestempelt. Aber wie es so oft kommt wird man schneller von der Realit\u00e4t eingeholt, zoals u zich kunt voorstellen.
\nDiese Steak gewordene Realit\u00e4t tr\u00e4gt den Namen: KOBE-Rind. Een Japanse runderras, aus der Japanischen Pr\u00e4fektur Hyogo. Volgens een verslag in de FAZ.net 1.07.2009 het was waarschijnlijk niet een echte Kobe beef uit deze zeer gebied, er moet een pond van Kobe vlees gaan voor export. De, wat vaak in Duitsland “Kobe-rundvlees” wordt aangeprezen, toch niet komen van de Tajima vee van Kobe, sondern allenfalls von japanischem Schwarzvieh aus anderen Teilen des Landes oder von Nachz\u00fcchtungen und Kreuzungen im Ausland. ((De meest mals vlees in de wereld<\/a>))
\n
\n\"foto-4\"In Matsusaka, der Nachbarpr\u00e4fektur Mie, geef het een show-stallen waar het vee gestreeld en gemasseerd, f\u00fcr Touristen eben. Alleen vlees van daar, maar is niet echt een Kobe beef, Dit is de steaks en filets van Tajima vee van Hyogo voorbehouden, ligt in de Kobe.
\nLaut dem Bericht sind nur 3066 Dieren werden geridderd in postmortem getiteld. 770 000 Japanse politie, K\u00fche und K\u00e4lber hatten nicht diese Ehre.
\nUnd dass die feine Fett-Marmorierung dem Massieren und Striegeln zu verdanken sei, is vermoedelijk uit het rijk van fabels. Integendeel, het is waarschijnlijk genetisch en wordt doorgegeven volgens strikte controle kweken. Ebenfalls das F\u00fcttern mit Sake, wird vom Z\u00fcchter bel\u00e4chelt, da der Alkohol eh nicht \u00fcber den ersten Magen hinaus k\u00e4me. Nachdem in Europa das Fett und somit auch der Geschmack immer mehr weggez\u00fcchtet wurde, kon houden de Kobe Beef. Die F\u00fctterung h\u00e4lt die ges\u00e4ttigten Fetts\u00e4uren niedrig. Maar genoeg theorie. Hoe dan, want dit smaakt “Kobe” welke, zoals we net hebben geleerd, eigenlijk was niet een echte.
\n\"foto-52\"Dus eerst, de voorbereiding was erg interessant: Der Koch hatte eine gro\u00dfe Platte aus Edelstahl, waar hij bereid de steaks. Hij deed dit zo kunstig en met veel geduld en hygiëne dat het erg was ontspannen, kijken naar de meester aan het werk.
\nZum Schlu\u00df begann er dann die Steaks kunstvoll in kleine Streifen und dann nochmals quer in kleine St\u00fcckchen zu schneiden. Wat prikkelend effect aan het begin, erkl\u00e4rte sich dann beim Blick aufs Besteck von Selbst. Japanse bestek! Also St\u00e4bchen!
\nDer Geschmack ist zuerst fast erschlagend f\u00fcr die fettentw\u00f6hnten Geruchsknospen. Het vet smaak ging onmiddellijk naar beneden op de voorgrond, maar om direct te reageren op de mals vlees een heerlijke smaak symbiose. Ik denk, Ik moet nu boeken om een ​​pauze te nemen, Ik kwijl gewoon mijn toetsenbord volledig.
\nIch lasse dann besser die Bilder f\u00fcr sich sprechen. Maaltijd!<\/p>\n

Hier is het verslag van de FAZ, ob ich den auch hier komplett ver\u00f6ffenlichen darf wage ich zu bezweifeln.
\nEen bezoek aan een Fabled dier door Berthold Kohler (c) FAZ 29.06.09<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

H\u00e4tte mir mal jemand erz\u00e4hlt, ich w\u00fcrde ein Steak mit St\u00e4bchen essen, ich h\u00e4tte denjenigen sofort als kulinarischen Berserker, ja vielleicht sogar als Genuss-Am\u00f6be abgestempelt. Aber wie es so oft kommt wird man schneller von der Realit\u00e4t eingeholt, zoals u zich kunt voorstellen. Diese Steak gewordene Realit\u00e4t tr\u00e4gt den Namen: KOBE-Rind. Een Japanse runderras, van […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[3],"tags":[40,38,39],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/392"}],"collection":[{"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=392"}],"version-history":[{"count":15,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/392\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":405,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/392\/revisions\/405"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=392"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=392"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.staffler.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=392"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}